In een beslissing van de RCC is als volgt te lezen over zogenaamd “doodliggen” (biggen die overlijden omdat hun moeder op hen ligt):
“Kinderen krijgen een vertekend beeld van de doodsoorzaken van biggen, nu onderbelicht is dat er ook andere belangrijke doodsoorzaken zijn die niet aan de zeug zijn te wijten”
Doodliggen is niet aan de zeug te wijten.
Doodliggen is aan de mens te wijten, die de zeug in een kooi vasthoudt waar ze geen bewegingsruimte heeft. Waarin ze niet in staat is op te staan wanneer haar kind onder haar belandt. Een kind dat daar belandt omdat bij het huidige fokbeleid wordt ingezet op een zo groot mogelijk aantal biggen per worp. Waardoor de biggen kleiner en zwakker zijn. En die door zwakte en gebrek aan (voldoende) voeding, niet goed in staat zijn hun eigen moeder – die enkel kan staan of liggen in haar “kraamkooi” (oftewel “kooi”) – te ontwijken wanneer ze onder haar staan op het moment dat de moeder gaat liggen.
Taal doet ertoe.
Het moedervarken is niet de schuldige hier. Dat is de mens die haar en haar biggen in een kraamkooi gevangenhoudt.