Het woord “diervriendelijk” (of “diervriendelijkere”) doet het voorkomen alsof een dier dat wordt gebruikt voor economisch gewin, een bepaalde vriendelijkheid ontvangt van de mens die hem of haar gebruikt. Daarmee wordt de aandacht afgeleid van het feit dat wat het dier wordt aangedaan, toch echt uitbuiting is.
Vervang “diervriendelijk” of “diervriendelijkere” maar eens met “vrouwvriendelijk” of “vrouwvriendelijkere” waar het gaat om een situatie waarin vrouwen worden onderdrukt; dat woord zegt in feite dat je een vrouw op een “vriendelijke” manier kan onderdrukken. Het leidt ook dan af van het feit dat het zou moeten gaan om juist die onderdrukking van de vrouw, en daarmee in het bijzonder van het gedrag van zij die haar onderdrukken.
“Diervriendelijk” is dan ook een woord dat de ongelijke machtsverhoudingen tussen mens en dier in stand helpt houden. Het woord impliceert dat uitbuiting en vriendelijkheid hand in hand kunnen gaan. Voor een eerlijker beeld zou dus taal moeten worden gebruikt die die machtsverhouding tussen mens en dier blootlegt: minder dierondervriendelijk dus. Omdat een dier gebruiken in de kern onvriendelijk is.
Uitbuiting kan niet op een vriendelijke manier. Uitbuiting van dieren dus ook niet.